Yıl 1969. Çanakkale amatör ligi, sanki Türkiye süper ligi...
Takımlara bir bakalım;
 |
 |
Çanspor,Bigaspor,Ezinespor,Bayramiçspor,
Çanakkalespor,Denizgücüspor,Jandarmagücü,
Geliboluspor... Maçlar kıran kırana,deplasmana gidiş ve dönüşler,her maç için ayrı bir olay.
Kadını kızı,çoluk çocuk,ihtiyarı genci ama hekes bir taraf.Çan'ımızın nüfüsu 3.000 civarında herkes bir birini tanıyor.
Genelde her ailenin bir namı veya lakabı var.Çanspor'da Kıvırcık Hüsnü,Tavuk Mustafa,Badi İsmail,Kaleci Gani, Antranör namı değer Cici Burhan (Allah Rahmet eylesin).Gelibolu'da Geliboluspor ile yapılacak çok önemli final gibi bir maçımız var.O zamanlar şimdi olduğu gibi fazla otobüs veya münübüs de yok,sadece Ömer GEZER aganın sarı burunsuz bir otobüsü var.Maç pazar günü,otobüs eski garajdan(şimdiki Atatürk meydanı)kalkacak saat sabahın 06.00 sı ben 8-9 yaşlarındayım ama Çanspor sevdalısı...Erkenden kalkıp adeta evden kaçıp garaja geldim.Otobüs cillop gibi takım bindi ben Cici Burhan Babanın yanından ayrılmıyorum.Bir yandan da benide götürsünler diye malzemeleri taşıyor ,oraya buraya koşturuyorum.Büfeci Selahattin abi,çolak Remzi abi yöneticiler takımı denetliyor, herkes bindi,benide en son''Bu oğlan takımın uğuru'' deyip Cici Burhan, yanına oturttu.Buyük bir heyecan ve sevinçle şarkılar, türküler söyleyerek yola çıktık.Biga'nın içinden geçerken camları açıp Çanspor lehine,Bigaspor aleyhine tezahürat yaparak yavaş yavaş geçtik.Biga ile Çan arasında oldum olası var olan ezeli rekabetin vermiş olduğu hava ile biz sanırım şampiyonluk maçına gittiğimiz için Biga'lılar bizi çekemiyor,onlar yenilince biz,biz yenilince de onlar bayram yapıyordu.
Gelibolu'ya geldik, sanki yeneceğimiz garanti imiş gibi büyük bir hava ile maç başladı.Aman Allahım stad dopdolu, ortalık ana-baba günü gibi.Maça en az bizim kadar Biga'lılarda gelmişler,Geliboluspor'u destekliyorlar.Kıran kırana geçen bir mücadelenin sonunda biz yenildik,yenilmekle kalmadık maçın hemen ardından Gelibolu ve Biga'lı taraftarlar ile aramızda kavga çıktı.Rahmetli Ömer aganın o cillop gibi otobüsün bütün camlarını kırdılar,hepimiz güzelce sopayı yedik,hemde gemiye bininceye kadar bizi kovaladılar,kaçarken denize düşenler bile oldu.Her neyse ağlayarak inleyerek Çan'a geldik.Tabiki o zamanlar cep telefonu yok,anında haberleşme olanağı yok.Çan'lılar bizi bekliyorlardı.
Akşam saat 18.00-19.00 civarında Çan' geldik.Millet Otobüsü ve içinden inenlerin halini görüp durumu anlayınca ertesi gün pazartesi, kurulacak pazara gelen ve çardaklarını kurmuş olan Gelibolu ve Biga'lı esnafın tüm çardaklarını ve mallarını hallaç pamuğu gibi dağıttılar.
Halkın öfkesi geçtikten sonra millet evine çekilmiş ama ertesi gün ve daha uzunca bir süre ne Gelibolu'dan ne de Biga'dan hiç bir esnaf pazara gelemediği gibi,Çan'dan da Biga ve Gelibolu'ya pazara gidilememişti.Tabi ki bizim Şampiyonluk mazi, bizlerde gazi olduğumuzla kalmıştık.
Şimdi o günleri anımsadığımda gülüyor, Çan'lı,Biga'lı ve Gelibolu'lu dostlarımızdan ölmüş olanları rahmet,hayatta olanları da saygı ve sevgiyle anıyorum.
Gülüşleriniz,gözlerinize ışık olsun...
Engin ÖZER
hakem_engin@hotmail.com
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder